قاب بی شیشه

به گفته‌ی خودش: "نمادهای گوناگونی روی سنگها کنده شده‌اند ـ از همه بیشتر ماهی ـ که برای هنرمند نشانه‌های جان مردمی است که تشنه‌ی تجربۀ زندگی است، اما از این گذشته، اندامهای مردمی، نشانه‌های دستان و پاها و نگاره‌های پرندگان، بزها، مارها و خرچنگ‌ها را هم می‌توان بر آنها یافت. در حالی‌که برخی از این نقشها در مقیاسی بزرگ‌اند، بقیه روی قلوه‌سنگها نقش خورده‌اند و آنجا نشسته‌اند که از سوی رهگذران دیده و کشف شوند." و نادعلیان کشفهای این رهگذران را همکاری آنان با هنرمند تلقی می‌کند.
از دید رابرت مورگان "کارهای نادعلیان مانند شارژی سیناپسی میان هنر دوران پارینه‌سنگی غارنشینی و ایران باستان است. او با خاک و زمین کار می‌کند، بیشتر در شنها و در میان سنگهای سواحل رودخانه‌ها، تالاب‌ها و نهرها... گفته‌ی ایو کلاین را که "هنر جایی در میان دنیای باستان و آینده است‌" می‌توان در باره‌ی نادعلیان هم به کار برد، با این تفاوت که شکلهای او به صورت تمثال‌های فرهنگ‌های پیش از پیدایش زبان است که چیزی در باره‌ی لحظه‌ی کنونی ما را از نو می‌گویند. نام یکی از کارهای او "رودخانه هنوز ماهی دارد" به این معناست که بر خلاف دوران پارینه‌سنگی، خطر آلودگی رودخانه‌های دینا را به شیوه‌ای دارد تغییر می‌دهد که تمام گونه‌های روی زمین را به خطر می‌اندازد. می‌توان گفت که کارگاههای واقعی نادعلیان رودخانه‌های دنیاست... کارهای او، دست‌کم در چارچوب تعاریف باخترزمینی، درآمیختن خاک و زمین با روندهای هنری است. با این حال، با بازگرداندن ما به دوره‌ای که زبان هنوز چیزی بیش از نشانه‌ها نبود، دوره‌ای که هیچ یادوراه یا هنری همگانی در میدانهای شهر دیده نمی‌شد، در چارچوب و زمینه‌ی پست‌مدرنیسم هم جای می‌گیرد. در آن دوران تنها زمین بود که روی آن گام برمی‌داشتیم و خرسندی از اینکه می‌دانستیم هر روز چه کار باید کرد.

بخشی از هنر نادعلیان به خاک سپاردن آفریده‌هایش در سوراخهایی در سراسر دنیاست. کسانی که او را در حین این کار می‌بینند، ممکن است دوست داشته باشند که این "گنج" را به امید اینکه طلا یا جواهری در آن بیابند از خاک بیرون کشند. اما در ته هر یک از این سوراخها صرفاً سنگی با نقش نگاره‌ای بر آن می‌یابند. این سنگها همان گنج‌اند، هر چند این چیزی است که مردمان اغلب درنمی‌یابند. چرا که این سنگهای نقش‌دار نمایانگر انگاره‌ها و نیک‌خواهی‌های او برای کل زمین است. او به این ترتیب می‌خواهد، روح نهرها و رودخانه‌ها در ایران و کل دنیا پراکنده کند و این گنجها را با نسلهای آینده سهیم شود. در دهه‌ی گذشته نادعلیان به شهرها و مناطق دورافتاده‌ای از دنیا سفر کرده تا با کودکان و مردمان بومی کار کند و به کمک آنها گنجهای بیافریند که سپس به درون رودخانه‌ها پرتاب می‌شوند و یا در دل خاک گذاشته می‌شوند و ازاین راه این پیام را به مردمان امروز می‌دهد که "خطرات فاجعه‌های محیطی و بحرانهای سیاسی را نادیده نگیرند،" و در صورتی که مخاطبی در آینده وجود داشته باشد، این کار داستان زندگی و مردمیت را به گوش آنها می‌رساند.